Tips van Bekende Vlamingen

Jenne Decleir gaat op zoek naar rust in de Zoo van Antwerpen

maart 21, 2019

Op zondag 17 maart 2019 trok ik naar Antwerpen voor een gezellige babbel met Jenne Decleir.

Jenne is acteur en muzikant en in het verleden ben ik al eens naar een voorstelling van hem gaan kijken. Ik was ook één van de velen die in december 2017 stond mee te brullen in het Sportpladijs (het Sportpaleis werd tijdens de Ketnet-concerten in 2017 omgedoopt tot het Sportpladijs.) tijdens het optreden van de W817-band.

Vandaag ga ik op zoek naar de “echte” Jenne Decleir.

Wie is Jenne Decleir volgens Wikipedia?
Jenne Decleir (Antwerpen, 5 december 1977) is een Vlaams acteur en musicus. Hij ging eerst naar de Showbizzschool te Oostende. Later ging hij naar Studio Herman Teirlinck, afdeling kleinkunst. Naast toneel werd hier ook muziek onderwezen.

Als je naar zijn website www.jennedecleir.be gaat, lees je:
“Muziek is een leidraad in mijn leven”
“Theater is verbeelding en speelt in op het leven, de actualiteit en het mens zijn.
Met een scherpe kijk, met satire en gevoel voor humor.
Voor mij is theater een ontdekkingsreis en zelf verrijking”.

 

Jenne, eerst en vooral bedankt voor de gastvrijheid! Wat is uw favoriete plekje in Antwerpen?
Ik zit heel veel in de Zoo, dat is mijn moment van zen. Hoewel het mij ook een dubbel gevoel geeft, want ik ben geen fan van dieren in een kooi. Helaas is het soms de enige manier om ze hier tegen te komen. Ik kan niet elke dag op en af naar Pairi Daiza.

Even rust en even weg van de mensen?
Ja, de vlindertuin is zo een rustpunt, nu al een aantal maanden gesloten en waarschijnlijk pas rond mei terug open. Meestal kom ik er in de ochtend of op een dag wanneer er niemand is. Dan gebeurt het dat er iets echt is tussen mij en het dier of heb ik toch de indruk dat er contact is. Ik vind het heel leuk om de dieren te volgen, al is het soms ook met droefheid dat ik de achteruitgang bij sommige dieren vaststel. Dat zal waarschijnlijk met hun gevangenschap te maken hebben hoewel de mensen van de Zoo zeker hun best doen. Voor mij mag het allemaal groter en extremer, hoewel ik besef dat het allemaal niet zo simpel is.
Business is business. Het is mijn moment van zen, ik loop er graag door, meestal met een smos of zo. Ik ga even zitten. Het is zoals het bezoeken van een park of een tuin.

Ga je meestal alleen naar de Zoo?
Ja, want soms is het er een drukte van jewelste en dan ben ik er vrij snel buiten. Gisteren was ik nog bij de nijlpaarden en op een bepaald moment was er niemand en dan kan je een speciaal moment ervaren met hen. Ondertussen heb ik dat wel eens met alle dieren beleefd.

Zijn er dieren die een speciaal plekje in je hart hebben?
Alle katten, katachtigen en panters liggen mij heel nauw aan het hart. Ze zitten in kleine kooien en volgens hun natuurlijke aard willen ze zich kunnen verbergen. Als je ze in het wild tegen komt, is het omdat ze gezien willen worden, anders vind je ze niet. Ja, het zijn jagers, lopers, klimmers, predatoren (roofdieren), niets aan te doen.

Voor de twee leeuwen (voormalig drie) is het wel leuk. Zij hebben nu een mini savanne gekregen. Dat is fijn en al een stap vooruit, maar het blijven natuurlijk kuddedieren en ze leven in roedels.

Zo zijn er heel wat dieren waarbij ik denk, waarom niet uitbreiden? Bij de roofvogels denk ik soms ook dat het tof is dat ze er zijn maar het mag allemaal groter en nog meer, want ze hebben ruimte nodig.

In de toekomst zullen we moeten veranderen. Wij gaan het in ons leven misschien ooit nog meemaken dat we geen dieren in het wild meer tegenkomen, dat het afgelopen is. Als we ze dan toch in gevangenschap houden, moeten we een soort van compensatie bieden. Kevin Richardson, The Lion Whisperer, doet dat met enkele diersoorten in Afrika, heeft een enorm park geopend waar er een band kan gecreëerd worden met die dieren. Hij gaat met leeuwen wandelen, staat dicht bij hyena’s, panters. Ik denk dat dit misschien de toekomst moet worden. Kevin Richardson wil met zijn project de mensen bewust maken van de nood om wilde dieren te redden en hen in hun habitat te laten leven. Het gaat om leefruimte delen met elkaar.

Ben je al van in je kindertijd zo bekommerd om het dierenwelzijn?
Wel, ik heb mij een hele tijd emotioneel afgesloten voor van alles, ook voor dieren. Pas op latere leeftijd is dat open gekomen, ook door zelf dieren te hebben en terug zelf contact te zoeken.

Ik heb een katertje gehad dat 2 jaar geleden gestorven is en ik had er echt een hele nauwe band mee. Het was heel intens, ook de communicatie stimuleerde ik en dat heeft mij geleerd dat levende wezen hun eigen karakter hebben. Ik heb geleerd een dier te “lezen”, in plaats van hem de hele tijd van alles te “dicteren”. Sindsdien is mijn hart extremer opengegaan voor dieren.

Ik ben twee keer in Afrika geweest voor werk. Ik wilde er toen naar dieren gaan kijken, of bv. eens tussen de gorilla’s gaan zitten. Ik heb toen gezien hoe erg de toestand is. Wil je een leeuw zien, moet je al een park gaan bezoeken. Soms zie je misschien een cheeta, maar dan moet je ook al serieus je best doen. Een olifant en de zwarte hoornraaf heb ik al eens in het wild gezien en bavianen kom je aan de lopende band tegen. Voor chimpansees moet je naar parken gaan. Dat is de situatie.

Ook het aantal berggorilla’s neemt af. Het is echt verschrikkelijk. Toen ik er in 2015 was, zaten er in het wild nog ongeveer 800, nu nog maar 500. Het gaat dus zienderogen achteruit. Wat wij bij ons in de Zoo hebben lopen is de laaglandgorilla. Ze zijn een paar koppen kleiner dan de berggorilla. Een berggorilla is echt onwezenlijk, hoewel ik denk dat één van de vrouwtjes bij ons in de Zoo ook een berggorilla is, maar ik ben er niet zeker van. Het is een beetje afhankelijk van het gebied waar ze vandaan komt.

Giraffen hebben het heel moeilijk. Het probleem is dat we ze allemaal samen willen zien en hun habitat is zo klein dat als we dat toelaten ze elkaar kapot maken. Dus als we ze willen houden, moeten we ze beschermen tegen zichzelf. Dat is de situatie en blijkbaar hebben wij mensen dat nog altijd niet door.

Dan heb je nog rijke mensen die voor de sport een dier gaan afmaken in Afrika. Gewoon verschrikkelijk. Toeristen mogen leeuwen puppy’s aaien in de leeuwenparken in Zuid Afrika. Later, als de dieren te groot zijn, worden ze verhuisd naar een ander park. Je mag dan een van die volwassen leeuwen uitkiezen. Die wordt vervolgens losgelaten in een klein, afgezet gebied waar hij geen verweer heeft en amateurs die veel geld neerleggen, mogen hem afschieten. Het is het zogenaamde ‘canned hunting’ – met andere woorden ‘jacht in een blik’ waar Kevin Richardson onder andere zich tegen verzet. Weet dus dat als je puppy’s gaat aaien, je ongewild deze industrie steunt. Eerst is het van “oh wat schattig” en vervolgens word je als leeuw door diezelfde mensen doodgeschoten. Dit cynisme moet ophouden!

In Oeganda is vorig jaar of het jaar ervoor de laatste neushoorn gestorven. Het is verdomme het land waar ze vandaan kwamen. Alle neushoorns zijn afgemaakt door een koning of president van Oeganda en stropers, gewoon om een statement te maken en om de hoorns te verkopen.

Kunnen we iets leren van parken of dierentuinen in het buitenland?
Ja zeker, ik heb al veel dierentuinen gezien en er zijn er bij die het echt begrepen hebben.

Pairi Daiza is ook heel straf. Het domein van de cheeta’s is twee keer zo groot als een voetbalveld. Het zijn dieren die willen rennen. Katten zijn heel slecht in bochten nemen want dan moeten ze vertragen. Als ze in één trek recht door lopen, halen ze snelheden tot over 100 km per uur. Niet lang natuurlijk, want het vraagt veel inspanning en het metabolisme van een kat vraagt ook weer vlees wat ook al weer schaars is.

Als ik aan de juiste kant van Brussel ben en ik moet tussen twee opdrachten door een paar uur overbruggen dan trek ik wel eens naar Planckendael. Ik vind het leuk om daar naar het Sneeuwluipaard te gaan kijken. Je ziet hem praktisch niet. Je moet een luipaard ook niet dwingen om zich te laten bekijken. Dat is wreed.

Je hebt het met veel dieren, ook met chimpansees, zowel in een zoo als in het wild. Ze willen niet bekeken worden. Het temperament van die dieren in het wild is ongelofelijk. Het is dag en nacht verschil met in een zoo. Ik heb al apen gezien die hun rug draaien om te zeggen “ laat me met rust”. Mensen moeten er respect voor hebben en we moeten het de kinderen van jongs af aan leren. Dat gaat op voor alle dieren.

Over reptielen kan ik uren vertellen. In Australië, zag ik, hebben ze er al wat meer kennis over en treedt er een stappenplan in werking als er bv. een slang gevonden wordt. Die wordt vrij gelaten op een andere plek nadat ze door professionals is gevangen.

In Oeganda zie je de dieren bewegen en als je hier het reptielenhuis binnenkomt, vraag je je af of ze nog leven. Slangen zijn heel gevoelige dieren. In Marokko bv. zie je langs de kant van de weg mensen met een slang spelen en dan zie je dat die slang een band heeft met zijn meester. Ja, dat boeit me.

Hetzelfde ook met de chimpansees. Ze zijn speels. Ze dagen uit, met veel geweld, zijn vrij pienter, werken heel goed samen. Ze zijn vaak niet gelukkig. Ik wil heel graag binnenkort eens in Pairi Daiza gaan kijken want daar zijn nu ook laaglandgorilla’s en Orang Oetans.

Ik ga graag kijken in dierentuinen. Ik ben in de zoo van London geweest. Overal zijn er wel toffe dingen te beleven. De dierentuin in Tenerife is ook heel interessant, tropisch, een beetje Jurassic Park.

Er zijn helaas ook een hele hoop dierentuinen die het minder goed doen, door geldzorgen maar wat je daar ook kan zien, is dat de band tussen oppassers en dier heel groot is. Dieren zijn veel emotioneler dan mensen en als we dat niet willen inzien dan eindigt de toekomst in mineur.

Is er een dier waar je jezelf in herkent?
Moeilijk, ze hebben allemaal wel iets. Ik heb het wel voor katten. Ze zijn heel op zichzelf maar ook heel verantwoordelijk. Ze laten zich niets dicteren. Ze laten zich bedienen door hun baasje. Het fascineert mij ook hoe ondernemend ze zijn. Hun communicatie over en weer is oprecht. Zij moeten je toelaten anders is er niets. Maar ook met wilde dieren gaat dit op. Ik kwam voor een film een tijdje geleden in aanraking met een half wolf, half hond en dat is ook fantastisch. Ik voelde direct de interactie. Een maat van mij heeft vroeger een wolvenpup meegebracht uit een woud in Noorwegen en ja dat fascineert mij allemaal.

Met alle dieren is er communicatie over en weer mogelijk, maar je mag ze niet traumatiseren, want dan maken ze u af.

Dieren zijn veel oprechter dan mensen!
Ja veel oprechter. Ik vind het gemakkelijker om met dieren om te gaan dan met mensen.

Zijn er nog zaken die u ontspannen?
Ja, ik ben een fietser, fiets veel, zeker in de zomer. Meestal aan de overkant van het water. Ik probeer zoveel mogelijk met de fiets te doen. Ik vind het fijn om in een groene omgeving te zijn maar niet omdat dat nu zo gehypet wordt. Ik heb nood aan kleurtjes en groen, langs de fiets-o-strades en de velden. Het geeft me rust.

Haal je hier ook inspiratie uit?
Ja, maar dat heb ik nog meer in het buitenland. Ik kom graag in Italië, de streek van Umbrië. Ik heb lang met Dario Fo (Italiaanse toneelregisseur, acteur, toneelschrijver) samengewerkt. Hij is ondertussen gestorven, maar het is fijn om de mensen die ik er ken, terug te zien of om er nieuwe projecten op te starten. Umbrië heeft al van kleins af aan mijn hart veroverd. Er hangt een soort van mystiek waar ik wel van hou.

Zie je je ooit wegtrekken uit Antwerpen?
Ja, wie weet. In België vind ik Gent een heel gezellige stad. Wat ik geweldig vind in Gent, bv een frituur waar een muur gewoon weg is, maar die zaak blijft gewoon open.

Waar het mij om gaat, is authenticiteit en het verlies ervan is een probleem dat in heel de wereld bestaat. Overal kom je wel een MC Donalds of Kentucky Fried Chicken tegen en hoe fantastisch ik het soms ook vind voor een goede burger, ik wil kunnen genieten van wat bepaalde plekken, mensen, culturen te bieden hebben. Dingen moeten evolueren. Maar de globalisatie en dus het grote geld en de ketens halen de ziel uit een heleboel zaken.

Een tijdje geleden was er een Afrikaanse vriend uit Oeganda op bezoek voor een huldiging in Antwerpen. Ik ben toen met hem het een en ander gaan bezichtigen. Hij had nog nooit een vliegtuig gezien. Stel je voor. We zijn naar de zee geweest. Hij wist niet dat het water zout was. Hier in Antwerpen zijn we naar het kasteel van de Wapper geweest.

Mijn hart ligt vooral in Brussel. Iedereen is er een migrant. Iedereen begrijpt elkaars situatie en de sfeer is daarom opener. Het internationale karakter, het sociale weefsel…ik hou er ook van om regelmatig wat Frans in mijn gezicht te krijgen. De Latijnse klanken bevallen mij. Ja ik vind de stad fantastisch!

In Elsene (Brussel) heb ik op Kerstavond een mis meegemaakt die drietalig was. Het was een Italiaanse pastoor die de mis in het Frans en het Italiaans deed. Tussendoor ook in de taal van Congo. Er was een koor dat voor 3/4de Congolees was. Die Kerk zat stampvol met alle lagen van de bevolking, alle leeftijden en veel verschillende nationaliteiten. Daar word ik warm van. Ik werk 2x per week in Molenbeek en toen ik de angstige verhalen hoorde en las in de wereldpers moest ik lachen. Het is echt een hele gezellige buurt en de kinderen daar zijn perfect drietalig, veel straffer dan hier in Borgerhout. Ik ben graag in de Matonge, de Afrikaanse wijk in Brussel. Het contact verloopt open en op gelijke basis. Ik voel mij er goed bij.

Is dat het grote verschil met het soms oppervlakkige van de showbizz en acteurswereld?
Oppervlakkigheid kom je in alle lagen van de bevolking tegen. Als je de televisie aanzet, dan wordt daar iemand die mooi is onmiddellijk gezien als iemand die goed is en zo wordt het vervolgens gehypet bij het publiek.

Big Brother in real life?
Het liefste wat de media doen en waar wij als publiek ook enorm op inspelen, is iemand enorm boosten om hem vervolgens eventueel volledig af te breken. Alles moet sensatie zijn. Alles bij ons is gepolariseerd. Een gulden middenweg ligt bij ons zo precies niet voor de hand.

Was het moeilijk om op te groeien als de zoon van Jan Decleir?
Als tiener naar het publiek toe minder, maar dat had ook te maken met de jongen die ik toen was. Ik denk dat ik het moeilijker had om mijzelf te ontwikkelen, gewoon omdat ik niet wist wie ik was. Als tiener heb ik er zeker van genoten dat mijn vader veel aandacht had en heb daarvan geprofiteerd omdat ik niet beter wist. Iedereen is op zoek naar een vorm van bevestiging. Tot je er op een dag achter komt dat je het beter zelf doet. Kiezen om jezelf te zijn, dat is, zoals het woord al zegt, een keuze.

Je kan pas anderen graag zien, als je jezelf graag ziet…
Voilà, dat denk ik ook en het is een proces dat blijft duren, maar dat zag ik niet als tiener. Zoals vele anderen genoot ik mee van de aandacht tot dat ik merkte dat aandacht zoeken mij begon tegen te werken als ik mij wilde ontplooien. Het was niet simpel. Er duiken dan ook misverstanden op, maar dat hoort erbij. Het is ok nu.

Als twintiger had ik het moeilijker. Ik was altijd een uitzondering. Rond mijn dertig jaar heb ik dan de keuze gemaakt dat ik niet meer in slachtofferschap wilde gaan. Het levert niets op.

Heb je een speciale band met je broer en zus? Jullie zijn alle drie de kinderen van en zitten nu alle drie in de acteurswereld, maar ieder wil toch zijn eigen weg gaan?
Je eigen weg gaan is belangrijk en dat kan op zoveel verschillende manieren. Ikzelf ben naast acteur en muzikant vooral een “maker”. Ik kan het niet laten, als er een film gemaakt wordt, om mij te bemoeien met inhoud en regie, wat misschien misplaatst is. Met sommige samenwerkingen kan ik dat aspect heel goed loslaten, bv. als ik te maken heb met een regisseur die heel goed weet wat hij wil. Maar zelf maken fascineert me.

Het zal de aard van het beestje zijn?
Ik creëer meer en meer mijn eigen projecten waarin ik mijn eigen ding kan doen. Het is dankbaar om de ouders te hebben die ik heb. Mijn moeder is ook altijd een “maker” geweest. Zij was ook mijn connectie met Dario Fo. Mijn vader heeft ook dat “makers” gen in zich en ook dat heeft mij vaak kunnen inspireren. Hoe ik daar dan mee omga, dat is mijn zaak. Ik ben een andere generatie. We beleven andere tijden.

Tijden veranderen en mensen veranderen en de laatste tijd nog sneller dan vroeger.
Dat is ook zo. Alles gaat de laatste tijd in een stroomversnelling. Als we een vergelijking zouden maken met vijf jaar geleden, dan zouden veel mensen schrikken. Alles evolueert tegenwoordig zo snel. Minder en minder mensen kunnen tegenwoordig nog volgen en dan wordt het moeilijk om de essentie van dingen en gebeurtenissen te zien. In de jaren ’90 was er de reeks ‘Moeder waarom leven wij?’. Ik herinner mij niet dat die vraag in de reeks ooit werd beantwoord. Maar ik kom er vaak op terug: we moeten alles proberen te nemen voor wat het is en niet in hoekjes of vakjes proberen te duwen. Er is geen algemene waarheid. De wereld omvat meer dan wat tastbaar is….
Ik denk dat we op een dag gaan inzien dat de banaliteiten en oppervlakkigheden waar wij over struikelen, niet essentieel zijn aan het leven.

Wat ik ook fascinerend vind, niet dat ik in het noodlot geloof, is dat alles zijn reden heeft. De wet van oorzaak en gevolg. We staren ons blind op het gevolg en willen de oorzaak niet zien. We zitten nog altijd in een mannenwereld en vrouwen worden nog altijd onderdrukt, maar we maken vorderingen. Ik denk wel dat we die situatie in zijn tijdsgeest moeten zien. Vandaag evolueren we, praten we met elkaar en elk proces heeft de juiste stappen nodig.

Zijn er nog plaatsen in Vlaanderen buiten Antwerpen, waar je graag komt?
Ik heb veel in West-Vlaanderen gezeten. Ik heb enkele jaren in Oostende gestudeerd. Ik heb daar veel vrienden en ook vriendinnetjes gehad. Daarom heeft het voor altijd een plaats in mijn hart. Ik kom er nog regelmatig en als ik dan mijn fiets uit de auto haal en wat ga fietsen in Oostende en omstreken, dan voelt het als een thuiskomst.

Vroeger had je in Oostende een restaurantje met de naam ‘Stad Kortrijk’. Het is nu gesloten. Ik heb het al enkele jaren niet meer gezien, maar daar hadden ze de beste tongetjes, echt fantastisch!

Ben je een Bourgondiër?
Van oorsprong ben ik zeer Bourgondisch! Maar ik ben ruim een jaar geleden gestopt met roken en dat heeft mijn metabolisme veranderd. Ik ben dus nu zwaar op mijn voeding aan het letten en laat het Bourgondische even voor wat het is. Het is niet eenvoudig en zeker niet in deze wereld waar de aroma’s u constant verleiden.

Je bent steeds op zoek naar authenticiteit, ook in je eten?
Ik eet heel graag eens goed Italiaans, maar zowel hier als in Italië is het steeds moeilijker om authentiek en goed te eten. Zeker op de plaatsen waar toeristen komen.

Wat ik verschrikkelijk vind is de achtergrondmuziek die overal te horen is. Je kan het zo gek niet bedenken, terrassen, restaurants, winkels, you name it. Ik kan niet comfortabel eten met beats in mijn oren.

Ik ben zelf muzikant dus ik weet dat er zeker een plaats voor muziek moet zijn. Maar alles moet funky ogen en wij mensen weten niet meer wat we willen.

Ik kom heel graag in het stadje Assisi, maar dan ’s morgens vroeg als iedereen nog in zijn bed ligt. Ik ga dan naar het kapelletje beneden in de basiliek waar Franciscus begraven ligt. Er hangt op dat uur van de dag in het kapelletje nog iets van mystiek. Later op de dag is het er een circus van toeristen en schoolklassen, verdwijnt de sfeer en kom ik er niet.

Als ik in Volos in Griekenland ben, waar ik af en toe kom en ik wil zelf koken, moet ik sinds 2008 moeite doen om eieren en goede feta te vinden. Ik moet daarvoor dan naar de Lidl gaan.

Als je een local kent dan kan je nog authentieke producten vinden, zoals honing bij een boer die vertelt over zijn bijen.
Ik kom heel graag in Wallonië. Ik ken een boer in de buurt van Gerpinnes. Ik help hem wel eens mee op het veld. Ik kijk dan om mij heen en zover als mijn oog reikt, lijk ik alleen op de wereld. Maar Vlaanderen lijkt wel een stad aan het worden, even groot als Los Angeles City.

Zijn mensen te gemakkelijk te beïnvloeden?
Wij mensen worden heel snel verleid en laten ons gemakkelijk manipuleren.

Mijn ogen zijn open gegaan na het zien van de documentaire van Michael Jackson. Hij was ook mijn idool en hij was ook voor mij een God. Voor het eerst klopt het plaatje, dacht ik. Ik denk niet dat er iets onecht is in die documentaire. Alles klopt. Hij is geen god. Goden bestaan niet. Maar hij blijft een fantastische artiest. Hij was geen eerlijk mens, maar ik ga mijn cd’s en dvd’s niet weggooien.

Zo zijn er nog prachtige kunstenaars, ieder met zijn eigen bepaalde kantje. Willen we veranderen, dan moeten we eens eerlijk in de spiegel kijken in plaats van direct met de vinger naar anderen te wijzen. Het lost niets op om steeds schuldigen te zoeken. Daarmee zeg ik niet dat ik misbruik en arrogantie accepteer.

Je had het daarstraks over je samenwerking met een halve wolf voor de film ‘Alias Wolf’, wanneer komt de film uit?
Dat weet ik niet. Mijn taak zit erop, maar de post productie duurt soms lang. Er is nog geen release datum.

Je bent iemand die enorm inzit met het klimaat, je hebt ook al deelgenomen aan de klimaatmarsen. Denk je dat het betogen iets uithaalt?
Het wordt hoog tijd dat we meer bomen, onze zuurstofflessen, planten. Zeker hier bij ons waar de bomen heel dikwijls plaats moeten ruimen voor gebetonneerde ruimtes. Er zijn daarbij zo veel gebieden in de wereld die constant onder water staan. Er worden zoveel bomen gekapt en er worden er geen geplant in de plaats. Alleen plantages om geld te verdienen.

Politici moeten dringend luisteren naar klimaatwetenschappers en wij als volk moeten inzien dat we in de meerderheid zijn. Betogen is een goede stap en ik hoop dat het niet stopt na de verkiezingen. Er moet blijven gezocht worden naar wat het beste is voor de aarde en dat de economie daarop wordt aangepast en niet omgekeerd zoals we nu bezig zijn. Daarbij komt een belangrijk aspect, namelijk de wegwerp cultuur en het stijgend plastiek afval, laat het ons aanpakken. Ten eerste door niet alles gewoon op de grond te gooien en ten tweede af te stappen van alle plastiek verpakkingen.

Heb je nog een grote droom?
De ultieme vorm van vrijheid – en daar heb ik geen specifieke voorstelling van – dat is mijn grote droom. Harmonie tussen mens en dier en de natuur. Het klinkt misschien zweverig en esoterisch in de oren van verschillende mensen, maar daar komt het wel op neer. Ik hoop mijzelf verder te ontplooien als kunstenaar, mijzelf daarmee te verrijken als mens en anderen te inspireren. Ik hoop dat de volgende zonsopgang nog mooier is dan de vorige, dat er over heel de wereld wat meer authentieke plaatsjes bijkomen waar we ten volle van kunnen genieten. Verder is mijn streefdoel gewoon gelukkig zijn en ik moet zeggen, ik ben al vrij gelukkig.

Ontbreekt er nog iets?
Nog meer authenticiteit! Echtheid, eenvoud. We gaan er in de maatschappij niet op vooruit qua gelijkheid onder de mensen, op alle vlakken. We moeten heel vaak bezig zijn met rondkomen, zoals miljoenen anderen en dan denk ik, het moet toch ook anders kunnen?!
Ik hou er niet van dat mijn leven gedicteerd wordt door de maatschappij, niet qua tempo en niet qua inhoud, maar ik ga ermee om als een uitdaging op zoek naar harmonie.

Is uw theatergezelschap een beetje je kind?
Altijd, tot dat je het loslaat. Aan het gezelschap Het Ongerijmde is in februari na 15 jaar een einde gekomen en dat is ok. Het was een heel toffe tijd die ik kan koesteren. We hebben veel voorstellingen gespeeld. Het is fijn als we mensen kunnen bewegen om met ons theaterwerk eens anders na te denken. We zijn allemaal mensen met onze eigen gebreken. We proberen ook die notie mee te geven aan de mensen. Het is niet allemaal zo zwart wit. Theater is het middel bij uitstek om jezelf in een spiegel te bekijken. Ook om met jezelf te kunnen lachen. Dat is belangrijk zowel voor het publiek als voor ons, de acteurs.

In december 2017 vonden de Sportpladijs concerten van Ketnet plaats, hoe was het om daar te staan?
Ik heb heel veel muziek geschreven en al heel wat liedjes gemaakt. De muziek van W817 heb ik geschreven in het kader van de serie en dat is al heel lang geleden. Het was heel vreemd om opeens 18000 mensen per dag ‘Zoë Pita’ te horen meebrullen. Ik schrijf dat soort nummers nu niet meer en de liedjes zijn hun eigen leven gaan leiden.

Er gaan geruchten dat er een W817-film komt?
Ik heb het ook gelezen en we hebben al een aantal keer rond de tafel gezeten, maar er is zeker nog geen concrete datum. Het is allemaal zo lang geleden, dat ik het pas echt zal geloven als we beginnen draaien, of misschien zelfs pas als de film in de zalen komt. Het is nostalgie voor veel mensen maar de herhalingen blijven lopen sinds 2003 en dus zijn heel veel mensen met de reeks opgegroeid.

Zal het terug een uitdaging zijn om in de rol van Carlo te kruipen?
Ja inderdaad. Het is een heel cartoonesk personage en staat heel ver van mij af. Dat maakt het natuurlijk heel tof om het te spelen. Er zijn ook mensen die effectief denken dat ik Carlo ben. Iedereen is heel positief over W817, maar toen ik in het tweede seizoen als nevenpersonage startte, waren er evenveel contra’s. Ik hoorde soms dat ik als ‘Decleir’ toch niet kon meespelen. Ik begrijp nog steeds niet waar dat op slaat.
Het is ook een hele fijne groep waarmee we W817 gemaakt hebben. We hadden steeds heel veel plezier en dat was ook zo tijdens de optredens die we in die tijd met de W817-band deden. In het begin traden we op met covers, nadien met onze eigen muziek die vooral geschreven werd door Govert (Deploige). De optredens waren natuurlijk niet te vergelijken met de Sportpladijs concerten. In het Sportpaleis hadden we nog nooit zoveel decibels meegemaakt. Het was een heel tof feest. W817 is gewoon een heel belangrijk deel van mijn leven geweest.

Om af te sluiten, heb je nog een professionele wens ?
Ik probeer met de dingen die ik maak mensen ook iets bij te brengen. Het is leuk om de dagdagelijkse dingen aan te klagen zonder sarcasme en de mensen toch een lach van herkenning op hun gezicht te toveren. Er zijn al zoveel dingen die ik gedaan heb, van spelen in pianobars tot jamsessies. Ik heb in 2000 samen met Sven De Ridder in het Echt Antwerps Theater gestaan en mensen hebben soms moeite om dat te plaatsen. Sommige acteurs hangen daardoor vast aan een personage. Kijk naar de acteurs van Friends waar je buiten Jennifer Aniston niet veel acteurs nog andere projecten hebt zien doen. Maar de tijd toen was ongelooflijk plezierig en uit de vele projecten zijn dan ook vriendschappen ontstaan.

Ik denk dat dat een mooie boodschap is om mee af te sluiten!

Jenne, bedankt voor de gastvrijheid en ik hoop dat je dromen binnenkort mogen uitkomen!

 

Meer info:

De Zoo van Antwerpen
Koningin Astridplein 20-26
2018 Antwerpen
De Zoo is alle dagen open van 10u-17u30.
https://www.zooantwerpen.be/nl/

Jenne Decleir
http://jennedecleir.be/
https://www.instagram.com/jennedecleir/

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.